Pešadijski potporučnik Krsta Kljajić rođen je 1915. godine u Slunju.
Od prvih dana bio je na raspolaganju pukovniku Mihailoviću u organizaciji pokreta otpora na Ravnoj Gori. Po formiranju Takovskog četničkog odreda i dolasku Zvonka Vučkovića, Krsta Kljajić je raspoređen kod njega, gde je obavljao različite dužnosti, među kojima i dužnost zamenika komandanta odreda.
Učestvovao je u oslobođenju Gornjeg Milanovca 29. septembra 1941. godine. Potom učestvuje u borbama protiv Nemaca na Rudniku i Rapaj-brdu, kao i u opsadi Kraljeva. Po izbijanju građanskog rata učestvuje i u borbama protiv komunista, o kojima nije imao dileme. 
Proglasom na Radio Londonu, oktobra 1941. godine, unapređen je u čin potporučnika. Odlikovan je Ordenom Karađorđeve zvezde IV reda sa mačevima, 6. septembra 1942. godine, ukazom Vrhovne komande.
Teško ranjavanje i povratak na dužnost
Prilikom napada na Ljig, 15. novembra 1942. godine, biva teško ranjen u ruku, koju mu nedugo potom lekari amputiraju bez anestezije, sa samo jednom običnom testerom. Nedugo zatim, na kuću u kojoj se odmarao naišla je nemačka potera. Ranjenog Krstu, na ivici života i smrti, na jedvite jade iz obruča izvlači kapetan Vučković sa svojim pratiocima. U znak odmazde, nemačke potere spalile su više kuća u Takovu.
Posle mesec dana oporavka, Krsta se vraća na dužnost u tada već formirani Prvi ravnogorski korpus, gde obavlja različite dužnosti: komandira štabne čete, vršioca dužnosti komandanta Prve, a potom i Druge takovske brigade.
U napadu na žandarmerijsku stanicu u Ugrinovcima zarobljava šest čeških puškomitraljeza, puške i sanduke municije, preko potrebne četnicima.
Okupator, u znak odmazde, kreće u svakodnevne potere za Krstom i njegovim ljudima. U selu Gornja Crnuća, na padinama Rudnika, 3. jula 1943. godine, Krsta Kljajić gine u ljotićevskoj zasedi. Sahranjen je na Ravnoj Gori, gde mu se grob i danas nalazi.
Pred kraj rata, 1944. godine, novoformirana leteća brigada iz takovskog kraja, u kojem je Krsta ratovao, ponela je njegovo ime u slavu i čast legendarnog Krste Kljajića.
Pesma o neustrašivom jednorukom komandantu
Tih dana se ovim delom Šumadije, u znak sećanja na neustrašivog jednorukog komandanta Takova, pevala pesma čiji je deo glasio:
„Oj Crnuće, crna ti sudbina,
Što izgubi najboljeg Srbina,
Da li znade Krste Kljajić majka
Gde sad leži telo od junaka?!“
O Krstinoj pogibiji njegov pretpostavljeni, kapetan Zvonko Vučković, zapisao je u svojim memoarima Sećanja iz rata:
Vučkovićevo svedočenje o Krstinoj pogibiji
„Obilazeći svoje bataljone, Krsta je po običaju vodio sa sobom samo jednu trojku… U selu Gornjem Crnuću, kod debelih hrastova na ivici Rudničke šume, pao je pogođen u srce rafalima iz puškomitraljeza. Obavešteni od svojih uhoda o pravcu Krstinog kretanja, ljotićevci su se u toku noći ubacili neprimećeni sa glavnog puta u obližnju šumu i postavili zasede.
Kad je Krsta jutrom naišao uobičajenim putem, zasuli su ga kuršumima sa najbližeg odstojanja. Na njegove pratioce koji su, pribijeni na zemlju, odgovorili vatrom na vatru, nisu obraćali pažnju. Mrtav Krsta bilo je sve što su hteli, ali mu ni mrtvom nisu smeli prići. Kad su ispraznili šaržere, strčali su glavačke niz brdo da se više nikada ne vrate u taj kraj.
Tri nerazdvojna Krstina pratioca, koji su ga na rukama sneli u selo, pratila su ga još dva dana. Toliko je trajao put od Gornjeg Crnuća pod Rudnikom do pašnjaka na Ravnoj Gori, gde smo ga sahranili. Ogromna masa meštana, ljudi i žena iz svih sela od Rudnika do Suvobora, ispratila je Krstu na poslednji put… Na humku tvrde crvenkaste zemlje, prekrivene vencima poljskog cveća, poboli smo drvenu krstaču, da bismo obeležili mesto na kome smo ga ostavili.
Kad zub vremena dokusuri njegov nadgrobni znak, bezimeni brežuljak, koga je narod od tog dana zvao „Krstin grob“, ostaće da traje zajedno sa legendom o malom neustrašivom čoveku koji se, po epskoj tradiciji naroda kome je pripadao, nije hteo pokoriti ni najvećoj sili ovoga sveta.“
Krstin grob i nasleđe Ravne Gore
Krstin grob doživeo je svoj vaskrs zajedno sa Ravnom Gorom devedesetih godina prošlog veka. Postao je mesto na kojem se tradicionalno okupljaju pripadnici i sledbenici Ravnogorskog pokreta tokom svakog majskog sabora, posvećenog podizanju ustanka na Ravnoj Gori.
Generacije i generacije mladih Srba, ravnogoraca i četnika, upravo su tu, na mestu gde počiva potporučnik Krsta Kljajić, položile zakletvu svome rodu, kralju, Gospodu i otadžbini. Slobodno možemo reći da na njegovoj humci, na njegovom grobnom mestu, iznova izrastaju nove generacije Srba, spremne da se bore za svoju istoriju, običaje, tradiciju, monarhiju i pravoslavlje.
U odsustvu Dražinog groba, upravo Krstin grob, tu gde i jeste, na Ravnoj Gori, ima ogroman značaj za sve pobornike Ravnogorskog pokreta i JVuO.
Na Vidovdan 1944. godine, u prisustvu mnogobrojnih spasenih savezničkih avijatičara, vojske i naroda, služen je pomen potporučniku Krsti Kljajiću kraj njegove humke. Ravnogorski pokret danas, od svog obnavljanja, već decenijama, svakog 8. maja, na Markovdan, na Krstinom grobu, zajedno sa sveštenstvom i narodom, služi pomen bezgrobnoj vojsci đenerala Mihailovića, Krsti Kljajiću i svim oficirima i vojnicima.
Kapetan Zvonko Vučković održao je obećanje i, po padu komunizma u našoj zemlji, drvenu krstaču zamenio dostojnim spomenikom na mestu počinka legendarnog Krste.
Izvor i fotografije: Ravnogorski pokret
